M. S. – Robię modele maszyn rolniczych z papieru.

• Skąd się to u Ciebie wzięło?
• Właściwie z przypadku. Z nudów może. To mnie po prostu interesuje.
• Długo już się tym zajmujesz?
• Kilka lat. Najpie
rw sklejałem “normalne” modele, takie z wzorów kupionych w sklepie. Były to czołgi, samoloty. Po pewnym czasie zaczęło mnie to już nudzić.
• I zacząłeś wtedy sklejać kombajny
.
• Tak. Zacząłem składać swoje modele, tak “z głowy” Pierwszy zrobiłem 3 lata temu, był to kombajn, potem już były traktory.
• I pewnie ciągniki?
• W tamtym roku zainteresowałem się starszymi ciągnikami. Zrobiłem model z drewna i z metalu.
• Nawet z drewna i z metalu! No to naprawę ciekawe. Jak Ty to robisz?
• Biorę klocek drewniany, powoli pilniczkiem, dłutem...
• A te z metalu?
• Część z cienkiej blachy, część z drutów
• Powiedz jakie o­ne są duże?
• W skali 1:16. Można je obejrzeć w internecie (
www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/a92f9ab627eb096b.html )
• Po obejrzeniu stwierdzam, że są niesamowite! Nie myślałam, że wyglądają aż tak realnie! Czym je malujesz?
• Zazwyczaj są to farby do metalu.
• Ile masz tych modeli?
• Teraz 12.
• Jak często je robisz?
• Jak mam pomysł.
• Dużo czasu trzeba poświęcić aby to zrobić?
• Jeden model robię jakieś 2 tygodnie, po 2-3 godziny dziennie
• To bardzo dużo!
• Najczęściej to w wakacje, ferie, wolne, bo to naprawdę czasochłonne jest.
• Prócz odwiedzających tę stronę internetową ktoś je jeszcze ogląda?
• Rodzina, koledzy z klasy.
Nawet 2 modele zrobiłem dla nich. Poprosili mnie o to, bo bardzo się to spodobało
• Co Ci to daje?
• Satysfakcję, nie nudzę się.
• Masz talent, Michał.
• Tak jakoś wyszło...
• Te wszystkie elementy, szczegóły są takie jak w rzeczywistości?
• Niektóre tak właśnie trzeba zrobić. Muszę się dobrze im przyglądnąć, zapamiętać. W ten sposób uczę się konstrukcji tych maszyn
• I to ułatwia Ci naukę?
• Tak. Myślę że łatwiej dzięki temu radzę sobie w przedmiotach zawodowych.
• Wygląda na to, że twoje zainteresowanie nie dotyczy tylko modelarstwa, ale również maszyn rolniczych jako takich.
• Tak. Znam się na tym, to można powiedzieć taka moja pasja. Często pomagam wujkowi w gospodarstwie już od jakiegoś czasu.
• Stąd pewnie wybór tej szkoły i kierunku (mechanizacja rolnictwa)
• Tak. Wybrałem
kierunek który mnie interesuje.
• I z tym zawodem właśnie wiążesz swoją przyszłość?
• Tak, chciałbym kiedyś prowadzić gospodarstwo takie gdzieś do 100 ha, konkretnie interesuje mnie hodowla roślinna
• Hodowla roślinna tylko, a zwierzęta?
• Nie. No, może ryby. U dziadka jest 4 ha stawów, hodujemy tam ryby.
• “My”?
• No tak, “my”, bo dziadkowi często pomagam.
• Tę pracę też traktujesz jako swoje zainteresowanie, czy powinność bardziej?
• Pomagam w gospodarstwie dlatego, że to lubię
• Jak wiele czasu Ci to zajmuje?
• W wakacje prawe cały dzień, jesienią też dużo, na wiosnę... Często chodzę popatrzeć co się tam dzieje, jeśli trzeba pomóc to zostaję, jeśli nie to idę do domu.
Michał, a teraz pytanie takie jak do wszystkich bohaterów wywiadów w Galerii: co powiedziałbyś swoim kolegom, którzy narzekają na nudę i brak ciekawych zajęć?
• Trzeba sobie coś wymyślić. Zawsze jest coś do zrobienia. Trzeba znaleźć sobie jakieś hobby. To jest możliwe, naprawdę.
• Dziękuję Ci zatem za rozmowę.
• Dziękuję.

      Zgodnie z zapowiedzią, we wrześniu 2007r. rozpoczęliśmy realizację projektu „Europa pod strzechą – doskonalenie umiejętności branżowych”, będącego częścią programu „Szkoły Jagiellońskie”, realizowanego przez trzy jednostki Uniwersytetu Jagiellońskiego, dzięki finansowaniu z Budżetu Państwa i Europejskiego Funduszu Społecznego. Jesteśmy wiejską szkołą kształcącą wyłącznie w kierunkach technicznych (technikum żywienia, mechaniczne, mechanizacji rolnictwa i hodowli koni) i dlatego nasz projekt (na sumę 149 969,24 zł)skupiał się przede wszystkim na specjalizacjach. Chcemy, aby nasi uczniowie na równi z innymi mogli kontynuować naukę na wyższych studiach, np. w kierunku, w którym już posiadają wykształcenie średnie.
     Doskonalenie umiejętności branżowych wiązało się z bogatą ofertą kursów i szkoleń zaproponowanych uczniom – m. in. kurs branżowego języka angielskiego, spawacza, operatora wózków widłowych, szkolenie z obsługi programu „autoCAD”, dodatkowe zajęcia z nauki jazdy konnej (również dla całej społeczności szkolnej). Rodzice natomiast uczestniczyli w szkoleniu na temat możliwości pozyskiwania środków unijnych i wykorzystywania zasobów internetowych, a nauczyciele – w kursie języka angielskiego, obsługi programu „autoCAD”, szkoleniu z cyfrowej obróbki zdjęć oraz kursie spawacza i operatora wózków widłowych  (instruktorzy nauki zawodu). 
      Pozyskane fundusze pozwoliły nam na zorganizowanie Regionalnych Zawodów Konnych w skokach przez przeszkody oraz kontynuację międzynarodowej wymiany młodzieży – we wrześniu nasi uczniowie wyjechali z rewizytą do Poniewieży na Litwie.

     Projekt zakończyliśmy w grudniu 2007r, a w marcu 2008r. prezentowaliśmy naszą tzw. „dobrą praktykę”, wyróżnioną przez Kapitułę, na konferencji w Krakowie. Ponieważ przy realizacji projektu nie wystąpiły żadne nieprzewidziane trudności, już pracujemy nad kolejnym – otwieramy nowe kierunki (technik kelner, technik weterynarii oraz technik pojazdów samochodowych) i w dalszym ciągu chcemy doskonalić umiejętności branżowe uczniów.

 mgr Celina Mikołajek

E.Z. – Witam Cię Monika w Galerii Ludzi Pozytywnie Zakręconych!
M.Ł. – Ale ja nie jestem zakręcona…
- pewnie nie aż tak, ale masz ciekawy sposób na czas wolny i dobry sposób na inwestowanie w siebie, w swoją osobowość
- Może i tak! Dla mnie to rzeczywiście dobry sposób, najlepszy jak do tej pory.
- Do rzeczy. Jesteś tzw. „oazowiczem”
- Tak, jestem w ruchu oazowym działającym przy parafii MBB w Jawiszowicach
- Jak długo?
- Jakieś 2,5 roku. Jestem już po pierwszym stopniu
- Co znaczy „być po stopniu?
- To taki cykl formacyjny. Od września do czerwca uczestniczymy w spotkaniach piątkowych w swoich grupach. Poznajemy historię ruchu, mówimy o różnych rzeczach związanych z wiarą w Boga i wiarę tą staramy się pogłębiać. Potem wyjeżdżamy na rekolekcje wakacyjne. Trwają o­ne zwykle 17 dni. Tam to jakby powtórka tego, co dzieje się przez cały rok. Po przejściu tych właśnie rekolekcji zdobywa się stopnie: 0, 1, 2, 3.
- Co rok to samo?
- Nie. Historia ruchu i podstawy wiary są przed stopniem zerowym. Przed pierwszy stopniem porusza się poważniejsze tematy i przyjmuje się Jezusa do swojego życia jako swojego Pana i Zbawiciela. To bardzo uroczysty moment
- Czy to coś zmienia?
- Trudno to opisać. To jest decyzja życiowa. To jakby wybór sposoby, stylu życia, określonych wartości, którymi człowiek chce się w życiu kierować. Na pierwszy rzut oka nie zmienia się nic. To tak „w środku” się dzieje.
- Rozumiem. A dalej? Co dzieje się przed drugim stopniem?
- Przed drugim stopniem poznaje się 10 kroków dojrzałości chrześcijańskiej. To szkoła modlitwy miedzy innymi. Jest dużo czasu na refleksję, poprzedza się ją z reguły jakimś ciekawym opowiadaniem
- Powiedz Monika, jak często się spotykacie?
- W piątki. W niedziele czasem „obstawiamy” Mszę Św. (czytaniami, psalmem, procesją z darami)
- To takie poważne spotkania.
- Nie tylko. Mamy też pogodne wieczorki. Bawimy się wtedy, śpiewamy. Jest bardzo fajnie, wszyscy to lubią.
- Tak przez cały rok są te pogodne wieczorki?
-Inaczej jest tylko w Wielkim Poście. Wtedy są tzw. „poważne wieczorki”. To już wtedy nie zabawa, ale rozważania, wieczorki modlitewne, czuwania. Prowadzimy wtedy Drogę Krzyżową w piątki dla młodzieży z naszej parafii.
- Jak to się zaczęło, jak trafiłaś do oazy?
- Zachęcił mnie ksiądz Zygmunt. Uczył nas religii w gimnazjum. Zaczęłam w tym czasie chodzić do kościoła, bo wcześniej różnie to bywało. To był taki moment w moim życiu, że szukałam jakiegoś sensu, punktu zaczepienia. Do tej pory nie mogłam znaleźć, ale teraz już wiem że wiara, chrześcijaństwo, to było to czego potrzebowałam.
- Wcześniej było u ciebie inaczej. Co to znaczy?
- Np. to, że siedziałam w domu i miałam ogólne poczucie bezsensu. Nigdzie nie wychodziłam, nie mogłam znaleźć sobie miejsca.
- Co oaza zmieniła jeszcze w Twoim życiu?
- Przede wszystkim znalazłam tam przyjaciół. Spodobali mi się ludzie, którzy tam chodzą. Stałam się bardziej otwarta na ludzi, taka jakby bardziej śmiała, a może nawet bardziej pewna siebie. Bardzo lubię tam przebywać. Tam czuję się jak w raju <span><span>J</span></span>. Ludzie tam są radośni, uśmiechnięci, pomagają sobie nawzajemCzuję się tam bezpiecznie. Wiem, że jestem dla nich ważna… Tam można uciec od świata.
- I tylko tam to można znaleźć?
- Pewnie nie tylko. Ale ja tam siebie odnalazłam. W szkole nie ma tyle otwartości, wzajemnej pomocy. To jakby inny świat. Można powiedzieć, że dobro jest w oazie mocno wyczuwalne i to mi pasuje.
- Ten kto jest w oazie  może liczyć też na to, że ma zapewniony sposób na wakacje.
- Zdecydowanie! Co rok można wyjechać na rekolekcje wakacyjne, gdzie poznajemy nowe osoby z całej diecezji bielsko-żywieckiej. Zdaje się że nie może być nic lepszego, jak poznanie tych ludzi .
-A przy tym jest to bardzo budujące.
-Na pewno.
- Wiem, że to nie tylko wakacje, podobno są też organizowane jakieś wyjazdy, wycieczki.
- Tak, są organizowane wycieczki. Najczęściej jeździmy w góry. Czasem są to wyjazdy dwudniowe. Ostatnio byliśmy na Babiej Górze. Spaliśmy na szczycie pod „kamyczkiem” -to taka jakby jaskinia.
-Monika, powiedz, po co to wszystko? Po co jest oaza, po co młodzi ludzie angażują się w takie sprawy, takie ruchy?
- Celem jest między innymi to, żeby być świadkami Boga, żeby swoim życiem zaświadczać że o­n jest, że warto żyć tym, co nam powiedział i mówi cały czas. Dobrze pasuje tu zdanie Papieża Jana Pawła II: „Świat byłby pustynią, gdybyśmy nie tworzyli oaz”
- Czyli jesteście światu potrzebni…
- Można tak powiedzieć.Nie zamykamy się tylko w swoim gronie.Organizujemy czasem imprezy tzw. ewangelizacyjne. Ostatnio był to np. wspólne kolędowanie, Sylwester, kulig. Zapraszaliśmy młodzież z gimnazjum na te imprezy i opowiadaliśmy im o oazie – ogólnie rzec biorąc. Kilka osób przyszło na spotkanie w piątek i zostali<span><span>J</span></span>. Spodobało się im to i jest nas troszkę więcej.
-Trudno jest być „świadkiem”?
- Nie tak trudno jak sobie na początku wyobrażałam. Kiedyś bałam się wytykania palcami z tego powodu, wyśmiewania, ale okazało się że tak nie jest. Nie ma się czego bać!
- Dobrze. Wiem, że oaza to nie jest Twoja jedyna pasja.
- Zgadza się.
-Ta druga – to co to jest?
- To Maltańska Służba Medyczna.
- Ja długo się tym zajmujesz?
- Od listopada ubiegłego roku.
- Gdzie to jest?
- W Oświęcimiu.
- Jak to się zaczęło tym razem?
- Kolega mnie zachęcił. Podoba mi się hasło, którymkierują się ludzie w „Malcie”: pomagać potrzebującym. Ja też chciałabym być komuś pomocna.
- Rozumiem że są tam dla was organizowane kursy, szkolenia z zakresu pierwszej pomocy. Czy to tyle?
- Tak w ogóle można wejść do stowarzyszenia jeśli przejdzie się kurs i zda egzamin z pierwszej pomocy. Poza tym to nie jedyna działalność. Przede wszystkim zabezpieczamy różne imprezy masowe.
- To znaczy jesteście w gotowości by udzielić pomocy, jeśli np. uczestnik takiej imprezy zasłabnie.
- Tak. Ostatnio, np., brałam udział w zabezpieczaniu imprezy z okazji 63 rocznicy wyzwolenia Auschwitz.Byliśmy też na Rock Reggae Festiwal.Nasze stowarzyszenie służy też np. podczas pielgrzymek sierpniowych do Częstochowy.
- Bierzecie udział w jakichś konkursach, zawodach?
- Oczywiście. Ostatnio braliśmy udział w III Zimowych Mistrzostwach Ratownictwa Medycznego w Szczyrku.
- Czyli można być pewnym, że Ty potrafisz udzielić pierwszej pomocy.
- Tak, potrafię.
- Jakie cechy charakteru można wzmocnić w sobie poprzez taką aktywność?
- Przede wszystkim odwagę. Trzeba mieć odwagę, żeby podejść i pomóc długo się nad tym nie zastanawiając. Poza tym to bardzo budujące, jeśli ma się świadomość, że potrafi się pomóc. Człowiek staje się wtedy silniejszy, pewniejszy siebie.
- I ta świadomość jest dla ciebie ważna
- Bardzo.
- Wspominałaś coś o wolontariacie. To też nie jest Ci obce.
- Byłam jako wolontariusz na imprezie lokalnej z okazji zakończenia lata. Pomagałam w organizowaniu zabaw dla dzieci. Brałam udział w akcji Świąteczna Paczka w Oświęcimiu. Przygotowaliśmy paczki dla potrzebujących.
- Świetnie! Widzę, że wybierasz działalność nie tylko dla siebie, ale i na rzecz innych.
- No, nie wiem co powiedzieć… Chyba tak…
- Co powiedziałabyś ludziom, którzy się nudzą, nie potrafią znaleźć konkretnego zajęcia?
- Powiedziałabym, żeby poszukali czegoś, co ich kręci. Jest dużo możliwości. Trzeba podpytać kolegów. Po prostu trzeba wyjść z domu i szukać. Siedząc w domu przed komputerem albo w barze nie znajdzie się nic ciekawego. Cóż… „szukajcie a znajdziecie!”
- No właśnie. Dziękuję Ci, Monika, za rozmowę.
- Dziękuję

M.T i D.J. – Można tak powiedzieć. W końcu nie każdego “kreci” ogień.

• Jesteście członkami grupy stanowiącej Teatr Ognia
.
• Tak. Ale to nie tylko o teatr ognia chodzi. Nasza grupa robi jeszcze wiele innych rzeczy, niż kręcenie ogniem
• Co takiego?
• Prócz kręcenia pojkami,
kręcimy też kijami, niektórzy chodzą na szczudłach, inni zieją ogniem, jeszcze inni ćwiczą capoeirę
• No proszę! Wię
c po kolei: Opowiedzcie o tym, co Wy głównie robicie.
• Kręcimy pojkami. Pojki to zwinięty materiał drucikami umoco
wany na łańcuchu. Zamacza się go w nafcie i podpala.
• A potem się tym “macha” i “ wywija”
.
• Powiedzmy, że tak. Nie jest to jednak machanie i wywijanie tylko SZTUKA.
• Jasne. Czy to trudne?
• No... trzeba się tego nauczyć
.
• Same się tego uczycie?
• Pokazują nam to czasem osoby z grupy. Jest jedna dziewczyna, która zajmuje się choreografią, wymyśla różne sztuczki, układy, które prezentujemy na pokazach.
• Powiedzcie coś więcej o Grupie. Cóż to za grupa?
• Grupa liczy około 15 osób, nazywa się HOGUERA. Są w
niej młodzi ludzie, których łączy jedna pasja. Nie jesteśmy (jeszcze) jakąś oficjalną grupą teatralną, chociaż przy okazji różnych imprez lokalnych jesteśmy zapraszani przez organizatorów i robimy pokazy.
• Gdzie?
• Np. w naszym mieście, czasem w Krakowie...
• W jaki sposób trafiłyś
cie do grupy?
• Kuzyn Dominiki jest członkiem tej grupy i to właśnie poprzez niego tam się dostałyśmy
.
• Gdybyście miały określić swoje motywy, dlaczego to robicie, to co by to było
?
• Bardzo lubimy chodzić
na te spotkania, lubimy ludzi z naszej grupy. Daje nam to poczucie wspólnotowości
• A dlaczego właśnie OGIEŃ?
• To trudno wy
tłumaczyć. Ogień to nasz żywioł, fascynuje nas. Naszym “mottem” życiowym jest: “nie ma życia bez ognia”
• Jak często grupa się spotyka?
• Próby odby
wają się po południu, na jakiejś dużej, “bezpiecznej” powierzchni, jak np. boisko.
• Bezpiecznej?
• No tak. Las np. nie jest miejscem beziecznym do prób z ogniem.
• Oczywiście.
• Kiedy jest ja
sno, kręcimy bez ognia, wieczorami natomiast, pojkami z ogniem.
• Więc Wy w tej grupie tylko kręcicie ogniem.
• Nie. Gramy jeszcze na takich sp
ecjalnych bębnach o nazwie jembe.. Ta gra to jakby “akompaniament”, ścieżka muzyczna do występów innych ludzi z grupy, np. tych tańczących capoeire
• No proszę! Rzeczywiście macie niecodzienne zajęcie. Takie nietypowe, rzec by się chciało.
• Ja
(Dominika) prócz tego w wolnym czasie zajmuję się ćwiczeniem diabolo.
• Acha. O diabolo opowiadał w moich wywiadach Tomek. Zainteresowanych czytelników odsyłamy do tegoż wywiadu, gdzie wyjaśnione jest co to jest diabolo.
• Właśnie.
• Wygląda na to, że raczej się nie nudzicie w wolnym czasie.
• Wcale nie mamy czasu na nudę!
• Co powiedziałybyście kolegom i koleżankom, którzy twierdzą,
że “ nie ma co robić”
• Powie
my, że muszą o­ni znaleźć w sobie żywioł J . Trzeba nie tylko wiedzieć co się lubi, ale też zacząć to robić i się rozwijać.
• Żywioł,
mówicie...
• Oczywiście!
• Dziękuję za rozmowę i życzę sukcesów!
• D
ziękujemy.
• I nie poparzcie
sięJ
• Na pewno nie J